Bihamtaa | Forums | More
New User? Register | Login
انجمن های گفتگو » عمومي » شعر و ادبيات - مشاعره
Geryoooon
 
 
ارسال: یکشنبه 8 اردیبشهت 1387 ساعت 07:54
 
   
 
شکست عهد منو گفت هر چه بود گذشت
با گریه گفتمش آری ولی چه زود گذشت


  
     
 

Mahsa
 
 
ارسال: چهارشنبه 11 اردیبشهت 1387 ساعت 20:22
 
   
 
تو مرا با عشق او آشنا کردی
پس از این زاری مکن


 
     
 

Geryoooon
 
 
ارسال: پنجشنبه 12 اردیبشهت 1387 ساعت 07:48
 
   
 
نگو بار گران بوديم و رفتيم.... نگو نامهربان بوديم و رفتيم
آخه اينها دليل محکمي نيست!!!!! بگو با ديگران بوديم ورفتيم


  
     
 

Arashjo0n
 
 
ارسال: شنبه 14 اردیبشهت 1387 ساعت 12:56
 
   
 
پست قبلی منو که پاک کردین!!!!

من میخوام لحظه هامو.ثانیه های دردمو
وقف پرنده ها کنم تا ببرند یه جای دور
من میخوام سوار یک قاصدکی بشم که از
تن خودم رها بشم تا برسم به قصر نور


این اولین بیت از آخرین شعر خودمه


 
     
 

esra
 
 
ارسال: شنبه 14 اردیبشهت 1387 ساعت 17:38
 
   
 
روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
منت خاک درت بر بصری نیست که نیست


  
     
 

R_E_Z_A
 
 
ارسال: یکشنبه 15 اردیبشهت 1387 ساعت 09:34
 
   
 
تو رو خدا صـدام نکن خوابتو داشتم مي ديــدم





اطلسي هاي عاشقــو از گـل لبهـــات مي چيدم







 
     
 

Arashjo0n
 
 
ارسال: یکشنبه 15 اردیبشهت 1387 ساعت 10:45
 
   
 
من میگم حالا بسوزم یا که با قصه بسازم
تو میگی فرقی نداره من که چیزی نمی بازم
من میگم این جا رو باختی عمری که رفته نمی آد
تو میگی قصه همین بود تو یه برگی توی این باد


  
     
 

Geryoooon
 
 
ارسال: دوشنبه 16 اردیبشهت 1387 ساعت 11:00
 
   
 
دلم دریاچه ی اندوه و درده
نگاهم کوچه ای خاموش و سرده
ببین این لحظه های بی تو بودن
به شهر کوچک قلبم چه کرده


 
     
 

Arashjo0n
 
 
ارسال: دوشنبه 16 اردیبشهت 1387 ساعت 20:16
 
   
 
همسفر تنها نرو
بذار تا با هم بریم
فاصلمون چقدر شده؟
میشمرم من تا ۱۰۰۰
.
.
.
.
حالا اگه تونستین بقیه شو بیاین
یه شعر بگین با ۱۰۰۰ شروع بشه




 
     
 

Geryoooon
 
 
ارسال: چهارشنبه 18 اردیبشهت 1387 ساعت 23:28
 
   
 
۱۰۰۰ان كوچه در خوابست
هزاران كوچه ي تاريك
هزاران چهره ي ترسيده پنهان
هزاران پرده ي افتاده ي سنگين
هزاران خانه در خوابست
هزاران
چهره ي بيگانه در خوابست
ميان كوچه ي تنها ميان شهر
ميان دستهاي خالي نوميد
هزاران پرده يكسو مي رود آرام
هزاران پرده ي افتاده ي سنگين
ميان كوچه ي تنها
ميان شهر
ميان رفت و آمدهاي بي حاصل
ميان گفت گوهاي ملال آور